Eros’un elinde bir ateş var. Ama bu ateşin başladığı bir yer yok. Bir kaynaktan çıktığını görmüyoruz. Birine ait olduğunu da. Sanki hep oradaymış gibi. Ama aynı zamanda hiçbir yere ait değilmiş gibi. Bu yüzden mesele ateş değil. Onu taşıyan da değil. Mesele, kaynağı olmayan bir şeyin nasıl varlığını sürdürebildiği.

Sonra bir ikilik beliriyor. İki figür. İki yön. Ama tek bir yük. Aynı şeyi taşımıyorlar, ama taşıdıkları şey bölünmüyor. Çünkü bazı dengeler eşitlikle kurulmaz. Zorunlulukla kurulur. Ve o zorunluluk, iki ayrı varlığı tek bir anlamda birleştirir.

Bu anlamın altında bir yapı var. Ölçülmüş, kurulmuş, hatta kırılmış. Ama hâlâ ayakta. Çünkü bazı yapılar sağlam olduğu için değil, hâlâ bir şeyi taşıdığı için yıkılmaz. Taşıma devam ettiği sürece, kırık olmak bir zayıflık değil, sistemin bir parçasıdır.

Zaman burada farklı işler. İlerleyen bir çizgi gibi değil. Üst üste binen katmanlar gibi. Geçmiş, şimdi ve gelecek aynı yerde durur. Ama aynı ana ait değildir. Bu yüzden hatırlamak, geri dönmek değildir. Sadece bir katmana yeniden temas etmektir.

Bütün bunların üzerinde bir güç vardır. Ama yön vermez. Müdahale etmez. Sadece vardır. Ve bu yüzden etkisi daha güçlüdür. Çünkü bazen otorite, varlığıyla değil, yokluğuyla kurulur.

Ve tekrar ateşe döneriz. Bir kaynağı yoktur. Bir sahibi yoktur. Bir yere ait değildir. Ama sönmez. Ve bu noktadan sonra mesele değişir. Artık önemli olan nereden geldiği değil, onu neye dönüştürdüğündür.